Trouwfotograaf Sittard

Ga je trouwen in Sittard en zoek je een fotograaf die niet de hele dag "kijk eens lief naar elkaar" roept? Dan zit je hier goed. Ik fotografeer al ruim vijftien jaar bruiloften in Limburg, ik woon in Bingelrade op tien minuten rijden, en Sittard ken ik van binnen en van buiten. De Markt, de Basiliek, het Stadspark, de smalle straatjes in het centrum: ik weet waar het licht goed valt en waar je rustig kunt staan zonder dat half Sittard meekijkt.

Om te laten zien hoe dat er dan uitziet, neem ik jullie hieronder mee door één complete dag. Zino en Boyenne trouwden gewoon thuis, in de tuin, onder een transparante tent, met de fotoshoot een paar minuten verderop in het Stadspark van Sittard. Veertig foto's, van de kleerhangers 's ochtends tot de laatste toast, en daaronder alles wat je verder wilt weten over een trouwfotograaf in deze hoek van Limburg.

01  /  De ochtend

Kleerhangers met namen en een hond in de deuropening

Een trouwdag begint zelden met het bruidspaar. Hij begint met een rij houten kleerhangers waar de namen van de bruidsmeisjes op staan, met een kapster die nog met de föhn in de weer is en met een badkamer die langzaam verandert in een werkplaats. Op de grond een berg kleren, in de spiegel een vriendin met de lippenstift, en aan de andere kant van het huis een bruidegom die vooral heel rustig doet.

Dit deel van de dag stuur ik zo min mogelijk. Ik loop mee, blijf uit de weg en fotografeer wat er toch al gebeurt. Niet alleen de bekende hoogtepunten, maar juist de kleine dingen: het ophangen van de slingers, het gehaaste strikken van een das, de eerste gasten die nieuwsgierig komen binnengluren. Dat zijn voor mij de momenten die een trouwreportage écht maken, en het zijn ook de foto's waar jullie over twintig jaar nog naar kijken.

Het mooiste moment van deze ochtend stond niet in het draaiboek: de vriendinnen die in de deuropening staan als de bruid voor het eerst haar jurk aanheeft. Handen voor de mond, iemand die meteen begint te huilen. Daar hoef ik niets voor te regelen, ik hoef er alleen te zijn.

02  /  De ceremonie

Trouwen in je eigen tuin in Sittard

Geen zaal, geen kasteel, geen gemeentehuis: Zino en Boyenne trouwden in hun eigen tuin. Een transparante tent over het terras, witte stoelen op het gras, houten lichtletters achter de bank en een tafelschikking die uit ingelijste foto's bestond. De buren keken over de heg mee. Ik zie thuisbruiloften de laatste jaren steeds vaker in Limburg en ik snap precies waarom: je bent nergens zo op je gemak als op de plek waar je woont.

De bruidegom kwam met zijn vader aanlopen, de bruid liep tussen de applaudisserende gasten door naar voren, en op dat moment ging bij hem de hand naar de ogen. Die foto had ik met een langere lens vanaf de zijkant al klaarstaan. Bij een ceremonie in een tuin sta ik namelijk anders dan in een trouwzaal: er is geen middenpad en geen achterwand, dus ik kies vooraf twee posities en beweeg alleen tussen de momenten door. Zo blijft het van hen en niet van de fotograaf.

Fotografisch is een transparante tent trouwens een cadeautje. Het doek maakt van de hele tent één grote softbox: geen harde schaduwen op de gezichten, geen dichtgeknepen ogen tegen de zon in, en toch de indruk dat je gewoon buiten zit. Wil je in je eigen tuin trouwen, dan is dat een van de beste investeringen die je kunt doen — voor de foto's én voor je gasten.

03  /  Het feest

Een bokkesprong, het schoenenspel en een boeket door de lucht

Zodra de handtekeningen waren gezet, ging de vlonder open. De bruidegom nam een aanloop en sprong met een bokkesprong over zijn kersverse vrouw heen, de bruidsmeisjes stonden in een halve kring te gillen, en even later zat het hele gezelschap rug aan rug op stoelen voor het schoenenspel. Wie doet de afwas? Wie zoent het beste? Twee schoenen omhoog en het antwoord staat op de foto.

Voor dit soort momenten zet ik een hogere sluitertijd op en blijf ik doorschieten. Je weet nooit precies wanneer het gebeurt en je krijgt geen tweede kans, dus ik ga liever met te veel beeld naar huis dan met te weinig. Datzelfde geldt voor het boeket: dat vliegt maar één keer, en dan wil je zowel het gezicht van de bruid als de handen in de lucht hebben.

En tussendoor loop ik rond voor de dingen waar niemand op let. De vriendinnen die samen in het fotoboek van het vrijgezellenfeest zitten te bladeren. De koelbak met flesjes die al klaarstaat voor als het warm wordt. Die beelden lijken op de dag zelf niets, en zijn later precies de foto's waarmee je het weer voor je ziet.

04  /  De fotoshoot

Het Stadspark van Sittard: de fijnste fotolocatie van de stad

Voor de fotoshoot hoefden we niet ver. Het Stadspark van Sittard ligt op een paar minuten rijden en is wat mij betreft de beste fotolocatie die de stad heeft. Hoge oude bomen die het licht filteren, brede grasvelden, omgevallen stammen waar je op kunt zitten en een lavendelborder die het in de zomer helemaal maakt. Je hebt er binnen honderd meter drie totaal verschillende achtergronden, en dat scheelt jullie een hoop rijden.

Ik plan zo'n shoot altijd rond het licht en niet rond het lijstje. We lopen een rondje, ik zeg zo min mogelijk, en ondertussen fotografeer ik wat er gebeurt. Even zitten op een stam, een arm om een schouder, een kus tussen de lavendel, een blik die iets te lang duurt. Geen geforceerde poses en geen uren stilstaan voor de camera: een halfuur tot drie kwartier is genoeg, en dan zijn jullie weer terug bij jullie eigen feest.

Tussendoor gingen we nog even langs de tuin voor de groepsfoto met alle bruidsmeisjes, en werd de bruid door de mannen in een stoel gehesen — met sigaar. Dat soort dingen bedenk ik niet van tevoren. Die ontstaan als mensen zich op hun gemak voelen, en dat is precies waarom ik liever meeloop dan regisseer.

05  /  Tot slot

Boeketten de lucht in en een toast in een kring

Aan het eind van de middag kwam alles nog één keer samen. De ringen even op een boomstam, de bruidegom die van een omgevallen stam afsprong alsof hij zestien was, de bruidsmeisjes die op één teken hun boeketten tegelijk de lucht in gooiden, en de mannen die met een sigaar in de hand in de wei stonden na te praten.

De laatste foto van deze serie maakte ik liggend op mijn rug: de bruidsmeisjes in een kring om me heen, glazen omhoog, de lucht als achtergrond. Zo'n beeld kost dertig seconden en is voor de rest van hun leven de foto die in de groepsapp blijft rondgaan. Dat is precies waarvoor ik het doe.

• Het Stadspark van Sittard. Oude bomen, brede grasvelden, omgevallen stammen en lavendel. Dichtbij, gratis en met veel verschillende hoeken.
• De Markt en de Basiliek. Het historische hart van Sittard, met de vakwerkgevels en de kerk als decor. Wel drukker, dus liever vroeg of laat op de dag.
• Kasteel Limbricht. Een kasteel met slotgracht op vijf minuten van Sittard. Ik fotografeerde er de bruiloft van Marvin en Vera.
• Kasteel Elsloo. Aan de rand van het Bunderbos, een kwartier rijden. Kasteel, park en bos in één.
• De Stadbroekermolen. Een watermolen aan de rand van Sittard, met terras en groen eromheen.
• De Kollenberg. Het hoogste punt van Sittard, met uitzicht over de stad. Fijn voor een paar foto's aan het eind van de middag.

De regio

Waarom een trouwfotograaf uit de buurt?

Een fotograaf die de regio kent, scheelt je een hoop gedoe. Ik woon in Bingelrade, tien minuten van Sittard. Ik weet hoe je het snelst bij de Basiliek komt, waar je kunt parkeren als het druk is, en welke plekjes mooi zijn maar net buiten de standaard route liggen. Geen navigatiestress, geen verdwalen, gewoon op tijd zijn en aan de slag. En omdat Sittard ruim binnen vijfentwintig kilometer van mijn huis ligt, reken ik er geen reiskosten voor.

Daarbij komt: ik ben flexibel. Loopt het schema uit omdat de taart te laat is? Geen probleem. Willen jullie toch nog even naar het Stadspark voor een paar foto's in het groen? Prima. Ik pas me aan jullie dag aan, niet andersom. En ja, mijn tagline blijft staan: je oom is goedkoper, maar ik ben beter — ga anders eens kijken bij de voorbeelden van amateurfoto's.

Ik fotografeer bruiloften in de hele provincie. Een paar reportages uit de buurt van Sittard: