Trouwfotograaf buitenland – Toscane Italie – San Gimignano

Augustus. De zomer bij ons kwakkelde en een hele Nederlandse delegatie reisde af naar Toscane. Bijna een jaar eerder hadden Iris en Job contact met me opgenomen over hun destination wedding in Italië, en vanaf het eerste gesprek was er een klik.

Het werd een dag in het heuvelland rond San Gimignano: een ontbijt met verse cornetti bij de villa, een kerkelijke ceremonie in een Toscaanse dorpskerk, een mintgroene FIAT 500 met opengerold dak, een fotoshoot bij de oude bogen van Poggibonsi en tot slot het zwembad, waar de gasten er om beurten in doken terwijl de zon achter de heuvels zakte.

Hieronder neem ik jullie mee door de hele dag. En omdat ik regelmatig de vraag krijg wat er komt kijken bij een bruiloft over de grens, staat onder de reportage alles wat ik als trouwfotograaf in het buitenland inmiddels heb geleerd: over papieren, over licht en over hoe je zo'n dag plant.

01  /  De plek

Heuvels, cipressen en de torens van San Gimignano

Wie in Toscane trouwt, hoeft aan het decor niets meer te doen. Golvende heuvels, rijen cipressen, olijfbomen, wijngaarden tot aan de horizon en in de verte de torens van San Gimignano. Ik was een dag eerder ter plaatse en ben eerst gaan kijken: waar staat de zon 's ochtends, waar hangt in de avond dat gouden licht, en welke kant van de villa is op welk uur bruikbaar.

Dat klinkt overdreven voor drie landschapsfoto's, maar het is precies waarom ik het doe. In augustus staat de Toscaanse zon midden op de dag zo hoog en zo hard dat je er portretten niet mooi mee krijgt, terwijl het 's ochtends vroeg en na een uur of zeven 's avonds alle kanten op kan. Als je dat weet, plan je de dag anders en dat scheelt op de foto's meer dan welke camera dan ook.

02  /  De ochtend

Cornetti, een Italiaanse kapster en een Cinquecento

De ochtend begon bij de villa, met een geluid dat je op een Nederlandse bruiloft niet hoort: het knerpen van grind onder een FIAT 500. De bruidegom had de auto zelf opgehaald, en toen hij het erf op draaide wist iedereen dat de dag begonnen was.

Daarna ging het zoals het overal gaat, alleen in het Italiaans. Een kapster uit het dorp die met handen en voeten overlegde over het kapsel, een tafel vol kwasten, en een bakker die op de fiets de broodjes kwam brengen. Ontbijt was een schaal verse cornetti in de zon. De trouwjurk hing te wachten onder de pergola, en aan de andere kant van het huis worstelde de bruidegom met zijn groene gilet.

In dit deel van de dag stuur ik zo min mogelijk. Ik loop mee, blijf uit de weg en fotografeer wat er toch al gebeurt. Op een bestemmingsbruiloft is dat extra de moeite waard: iedereen is al dagen samen, de zenuwen zijn er nauwelijks, en de ochtend voelt meer als vakantie dan als aftellen. Aan het einde van de ochtend zat de chauffeur al klaar in de Cinquecento, met een witte ballon aan de neus.

03  /  De ceremonie

Het ja-woord in een Toscaanse dorpskerk

De kerk stond hoog, op een heuvel, met een klokkentoren van ruwe steen en uitzicht over het dal. Van buiten zo Toscaans als het maar kan; van binnen koel, hoog en met precies het soort licht waar een trouwfotograaf blij van wordt: een lange middenbeuk, ramen aan beide zijden en een bundel licht die vooraan op het altaar viel.

Voor de bruid uit liepen de kinderen door het gangpad met een houten bord, en daar stond in het Limburgs op: „Papa, hie kump dien meadje…” Een Limburgse binnenkomst in een Italiaanse kerk, met Nederlandse gasten in de banken en een Italiaanse pastoor voor het altaar. Ik weet niet of ik ooit een mooier voorbeeld heb gefotografeerd van wat een destination wedding is: je neemt je eigen wereld mee naar een plek die niet van jou is, en het klopt gewoon.

In een kerk werk ik met een lange lens vanaf de zijkant of vanaf achteren. Dat is niet alleen netjes richting de pastoor, het levert ook betere beelden op: de geloften die de bruidegom met de microfoon in zijn hand voorlas, de blik van de bruid terwijl ze luisterde, de ring die werd aangeschoven en de kus daarna allemaal van henzelf, niet van mij.

Buiten stonden alle gasten op de trappen voor de groepsfoto, met de oude muur als achtergrond. En toen wilde de pastoor zelf ook nog even op de foto.

04  /  Het dorp

Door de steegjes, met een Italiaans biertje

Na de kerk zijn we het dorp in gelopen. Smalle straatjes, muren van baksteen en natuursteen die de hele dag warmte hebben opgenomen, en om de hoek steeds weer een lichtvlak waar de zon tussen de huizen door valt. Zulke straatjes zijn fotografisch een cadeau: het licht stuitert van muur naar muur, waardoor je zacht licht krijgt zonder dat je er iets voor hoeft te doen.

De kinderen sprongen hand in hand voor het bruidspaar uit, en op een terrasje werd geproost met een Italiaans biertje nog in trouwjurk, naast de FIAT 500. Dat is precies het soort tussenmoment waar ik het voor doe. Niet gepland, niet geposeerd, en later vaak de foto die het meest wordt bekeken.

05  /  De fotoshoot

De oude bogen van Poggibonsi

Voor de fotoshoot reden we naar Poggibonsi, een kwartiertje verderop, naar een half in de heuvel verzonken rij stenen bogen van de "Fonte delle Fate" . Een plek die er eeuwen ouder uitziet dan alles wat wij in Nederland hebben staan, met een galerij van spitsbogen, koel schaduwlicht eronder en volle zon erboven.

Dat contrast is precies waarom het werkt. Onder de bogen van Fonte delle Fate is het licht zacht en gelijkmatig, dus daar kun je rustig een portret maken op een uur van de dag waarop je buiten niets kunt. Ik heb daar zowel de wijde beelden gemaakt, twee kleine figuren in een enorm bouwwerk, als de close-ups met het boeket. En op de terugweg waaide de sluier onder de bomen precies goed omhoog.

Voor een fotoshoot in het buitenland geldt hetzelfde als thuis: liever twee plekken goed dan zes plekken half. Rijden kost tijd, en die tijd zijn jullie weg bij jullie eigen gasten. Ik kies daarom liever één bijzondere locatie op een kwartier rijden dan een rondrit langs vier ansichtkaarten.

06  /  De middag en de avond

De Cinquecento, de wijnvelden en het zwembad

Wat volgde was het vrolijkste uur van de dag. Het bruidspaar ging staand door het opengerolde dak van de FIAT 500, waarna de auto het niet meer helemaal deed en de bruid met een blik van gespeelde verontwaardiging in trouwjurk achter de Cinquecento ging staan duwen. De bruidegom achter het stuur vond het prachtig. Ik ook.

Daarna de wijnvelden in. Half augustus hingen de trossen er vol in, dus die moesten geproefd worden. Zwart-wit tussen de ranken, kleur bij de auto, en over de heuvels heen dat typisch Toscaanse gelaagde uitzicht van wijngaard, olijfgaard, bos en lucht.

Terug bij de villa was de rust voorbij. Terwijl het bruidspaar zich omkleedde, gingen de gasten één voor één het zwembad in, met kleren aan en al. En toen de zon achter de heuvels zakte, stonden Iris en Job nog even samen aan de rand van het water, spiegelbeeld en al. Voor mij de foto waar deze dag mee eindigt.

• Juridisch of symbolisch? Veel stellen doen het juridische deel vooraf bij de eigen gemeente, in klein comité, en vieren in het buitenland de “echte” ceremonie. Dat scheelt een berg papierwerk. Wil je ter plaatse rechtsgeldig trouwen, informeer dan tijdig bij je gemeente en bij het consulaat van het land zelf.
• Papieren op tijd. Denk aan een verklaring van huwelijksbevoegdheid, een recent afschrift van de geboorteakte, legalisatie of apostille en beëdigde vertalingen. Reken op maanden, niet op weken.
• Inschrijven na afloop. Een huwelijk dat in het buitenland rechtsgeldig is gesloten, laat je in Nederland registreren. Vraag ter plaatse meteen om een meertalig of internationaal afschrift van de huwelijksakte.
• Plan om het licht heen. In Zuid-Europa is het tussen twaalf en vijf uur bloedheet en keihard licht. Ceremonie in de late namiddag, diner bij zonsondergang, feest in het donker: dat is niet alleen mooier, het is ook prettiger voor jullie gasten.
• Denk aan jullie gasten. Vlucht, huurauto, verblijf: de meeste stellen sturen ruim een jaar van tevoren een save-the-date, juist omdat mensen vrij moeten nemen.
• Regel de fotograaf vroeg. Bij een bruiloft over de grens blokkeer ik meerdere dagen in mijn agenda, geen dagdeel. Hoe eerder we het weten, hoe beter.

• Toscane en Umbrië. Heuvels, cipressen, wijngaarden en dorpen van steen. De reportage op deze pagina is er een uit San Gimignano.
• Het Comomeer en Noord-Italië. Villa's aan het water, bergen op de achtergrond en licht dat over het meer komt.
• De Provence en Zuid-Frankrijk. Lavendel, olijfgaarden en wijndomeinen; met de auto goed te doen.
• Spanje, Portugal en de eilanden. Van een finca in het binnenland tot een ceremonie op het strand.
• De Ardennen, Eifel en België. Net over de grens, en vanuit Zuid-Limburg vaak dichterbij dan de Randstad.
• Verder weg? Vertel het me gewoon. Als het qua agenda kan, kom ik.